RELIKWIE KS. IGNASEGO SĄ W GŁÓWNYM OŁTARZU NASZEGO KOŚCIOŁA W JABŁONNIE.
Ignacy Kłopotowski (ur. 20 lipca 1866 w Korzeniówce, zm. 7 września 1931 w Warszawie) – błogosławiony Kościoła katolickiego, duchowny rzymskokatolicki i społecznik. Przez większą część życia Ignacy Kłopotowski prowadził działalność filantropijną, początkowo na terenie diecezji lubelskiej, a później archidiecezji warszawskiej. Był publicystą i wydawcą prasy katolickiej. Założyciel Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej.
Życiorys
Kształcił się w gimnazjum klasycznym w Siedlcach (od 1877), później w seminarium duchownym w Lublinie (1883) i w Akademii Duchownej w Petersburgu (1887). Święcenia kapłańskie otrzymał 5 lipca 1891 r. w katedrze lubelskiej z rąk biskupa Franciszka Jaczewskiego[1]. Po święceniach został wikariuszem parafii Nawrócenia św. Pawła w Lublinie (1891-1892), parafii katedralnej (1892-1895, 1906-1908), był rektorem kościoła św. Stanisława (1896-1906). Od 1892 do 1908[1] prowadził wykłady z Pisma Świętego, katechetyki, kaznodziejstwa, teologii moralnej i prawa kanonicznego w lubelskim seminarium duchownym.
Praca
W pracy duszpasterskiej bardzo często spotykał się z moralną i materialną nędzą, bezrobociem i zacofaniem. Ludzi żyjących w nędzy i zagubionych moralnie ks. Kłopotowski otaczał szczególną troską. Zainicjował liczne dzieła charytatywno-społeczne. Stworzył Dom Zarobkowy w Lublinie (1893), w którym bezdomni pracowali w wielu warsztatach, zarabiając na utrzymanie i mieszkanie. Założył szkołę rzemieślniczą, Przytułek św. Antoniego dla moralnie upadłych kobiet (1896), sierocińce w Lublinie, w Jacku k. Lubartowa i w Opolu Lubelskim oraz domy dla starców na Sierakowszczyźnie i Wiktorynie. Jako rektor kościoła św. Stanisława udzielał pomocy prześladowanym unitom. Był też inicjatorem założenia w podlubelskich wsiach sieci szkół wiejskich przy pomocy Zgromadzenia Sióstr Służek Niepokalanej z Mariówki, za co spotkały go represje ze strony władz rosyjskich.
W 1913 r. został mianowany wikariuszem przy kościele św. Anny, a rok później rektorem kościoła przy ul. Freta. Sześć lat później został proboszczem parafii Matki Bożej Loretańskiej przy kościele św. Floriana na warszawskiej Pradze. Chcąc zapewnić ciągłość zapoczątkowanej przez siebie działalności wydawniczej, 31 lipca 1920 założył Zgromadzenie Sióstr Loretanek, które do dziś prowadzi apostolstwo przez słowo drukowane.
Rozwijając w Warszawie działalność wydawniczą nie zapomniał o najbardziej potrzebujących: w 1928 r. założył Loretto k. Wyszkowa – ośrodek kolonijny dla biednych dzieci i dla staruszek. Osoby, które bezpośrednio się z nim zetknęły, zaświadczają, że był „prawdziwym ojcem, opiekunem sierot”. Organizował dla nich bezpłatne kuchnie, kolonie, ochronki. Do dziś w budynku przy ul. Sierakowskiego 6 siostry loretanki prowadzą Dom Ojca Ignacego – świetlicę dla dzieci z najuboższych rodzin z terenu warszawskiej Pragi.
Działalność publicystyczna
Pisał też i wydawał tanie broszurki religijno-patriotyczne, wydawał dziennik „Polak-Katolik”, tygodnik „Posiew”[2], miesięcznik „Dobra Służąca”. W 1908 r., z myślą o rozwinięciu działalności wydawniczej, przeniósł się do Warszawy. Tu powstały pisma: „Kółko Różańcowe” i „Anioł Stróż” (pisemko dla dzieci). Po odzyskaniu niepodległości wznowił i redagował „Przegląd Katolicki”, zaś pod koniec życia zaczął wydawać „Głos Kapłański”[3]. Broszury: Droga do szczęścia – 1934
Śmierć
Zmarł nagle 7 września 1931 r. Został pochowany na Powązkach. Zgodnie z jego wolą, 26 września 1932 r. jego ciało złożono na cmentarzu w Loretto. W roku 2000 prochy ks. Ignacego przeniesiono do kaplicy sanktuarium założonego przez niego zgromadzenia loretanek.